Sexitidi 16 Brumaire CCXXVI

Sexitidi 16 Brumaire CCXXVI

sometimes we write in public darling

welkom in het vierde gedicht
dat met de allergie voor nepjuwelen
een ziekte of een ingebeelde ziekte

mijn zus heeft keiveel vrienden
die is echt populair
maar niet populair populair
eerder lief populair

zo is er in haar vriendenkring
een blondine die kelly heet
een opgeleide vrouw
we moeten daar geen tekening bij maken

neem desalniettemin een blaadje papier
haal je potlood uit je pennenzak
met logo van royal sporting club anderlecht

scherp het nauwgezet
verken het blad boetseer voetsporen
laat ze achter tot een zelfportret
bestudeer het nauwgezet

misschien ben jij ook een opgeleide vrouw
een blondine die nancy heet
en elke zomer naar de camping gaat
om viool te spelen en aan liefdadigheid te doen

Advertisements
Posted in Uncategorized | Leave a comment

Primidi 11 Brumaire CCXXVI

Primidi 11 Brumaire CCXXVI

“De zoektocht naar de hoogste kennis – die van jezelf – voert je naar een karakter waarvan het prototype terug te vinden is in een held of een lafaard, een god of een rebel.”
Connie Palmen – Jij zegt het

I

Je weet toch dat het najaar van 2017 het geschikte tijdsgewricht is om de elastieken jaren negentig knutselfunkhop van Beck te herbezoeken? Devil’s Haircut liep onder de opening van The Big Sick van Michael Showalter en Debra speelde een essentiële rol in Baby Driver van Edgar Wright. Ergo: geen beter uur dan dit uur, tenminste: zo denk ik erover. De radio begs to differ en klasseert meneer Hansen nog steeds onder de E van éénhitwonder.

Die indruk kreeg ik toch een maand of vier geleden ingestampt. Ik bezocht het syndicaat op zoek naar een sympathieke loket-m/v, die mij kon bijstaan in mijn strijd tegen de instanties en tegen de wervelwind aan documenten die had postgevat in mijn brievenbus. Rustig wachtte ik mijn beurt af met een boek in de rechterhand en een volgnummer in de linkerhand. De dj van het dienstdoende radiostation legde Loser op. Aan de zachte kant, meer achtergrondmuziek dan iets anders maar net te herkenbaar om echte ambient te zijn en zodoende minstens ten dele een belediging. Een halfslachtige kaakslag.

Loser. Een lied dat mij al fascineert sinds ik het ken en dit deels mede door het etiket dat het in de late jaren negentig gretig kreeg opgekleefd: slacker anthem. Een liefdevolle geuzennaam voor het bescheiden legioen weerbarstige nummers dat op al dan niet ironische wijze de positie der underdog bewierookte. Denk aan Creep van Radiohead, denk aan Dumb van Nirvana, denk aan de helft van die eerste plaat van Gorky.

Destijds is in mij onstuitbaar de gedachte ontloken: als ik later groot ben, word ik een slacker. Een tijd lang leek ik glorieus te zullen slagen in dat voornemen. Desalniettemin ben ik vandaag, in het najaar van 2017, toch gewoon een brave burger die zijn job naar behoren poogt te vervullen, die met een minimum aan vloeken zijn belastingen betaalt, die zijn afval sorteert en die een portie goede doelen steunt.

II

Wanneer ik klaar ben met vloeken en met betalen en met sorteren en met steunen en mij een slacker probeer voor te stellen, fluctueert dat beeld regelmatig. De slacker is zoals de dandy en Charles Chaplin (zeg maar gerust: de anti-dandy) geheel verstoken van eigenschappen. Een blanco canvas waarop eenieder zijn verwachtingen kan projecteren.

Het huidige netto resultaat van die fluctuaties is Tom Berninger. De jongere broer van Matt, de frontman van The National, alsmede de regisseur van de prima docu Mistaken For Strangers over diezelfde band. Het verhaal gaat als volgt: grote broer neemt zijn kleine broer in dienst als roadie maar kleine broer werkt te weinig en drinkt te veel en verkloot het royaal en filmt de resulterende chaos.

Op zich ben ik geen die hard fan van The National. Trouble Will Find me vond ik een sterk plaatje en ik doe verwoede pogingen om Sleep Well Beast te doorgronden maar verder ben ik weinig vertrouwd met hun oeuvre. Die achterstand is geboren uit een zeker wantrouwen.

Mijn peers die destijds met The National dweepten, deden dat negen kansen van de tien ook met Arcade Fire en tussen die band en mij heeft het nooit willen klikken. Ik stond niet meteen te trappelen van ongeduld om met The National een vergelijkbaar frustrerende paringsdans te wandelen. Ik mocht dan wel neigen naar het slackerdom, ik ging nu ook niet op zoek naar mijn ongeluk.

III

Mistaken For Strangers echter krijgt uit mijn geldbeugel niets dan zegeningen. Per slot van rekening is het louter aan het oppervlak een film over The National. Het ware, fundamentele thema is de broederband. Zie ook Oasis: Supersonic van Mat Whitecross. Laat ik nu met dat thema best veel voeling hebben. Ik heb namelijk een broer, tevens ben ik van twee personen de broer en daarnaast heb ik nog een handvol broers van andere moers.

Terwijl ik hier en elders palaver over popmuziek heeft mijn broer van dezelfde moer met zijn vriendin een oud bordeel gekocht, dat zij nu pogen op te lappen. Ik ben afgelopen zomer drie dagen mogen gaan helpen. De drilboor, de mokerhamer, de beitel en de spade hebben nauwelijks nog geheimen voor mij. Geen schouw, geen muur, geen betonnen plaat die langer dan tien minuten weerstand kan bieden aan mij. Destructief gedrag with a cause.

These: als ik een loser ben dan wel een loser met toekomst. Boeiend werk maar slecht betaald. De temperatuur daalt in de bedorven oase. De bewijslast ligt uiteindelijk bij mij. Er komen andere tijden. Al minstens de winter van 2017, geen slecht seizoen om naar Beck te luisteren. Ik ben een loser met toekomst, schatje, dus waarom vermoord je mij niet?

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Duodi 2 Brumaire CCXXVI

Duodi 2 Brumaire CCXXVI

crisisparfum

ik wil verhuizen naar het licht
ik bel vanavond nog de makelaar
desnoods spreek ik iets in op zijn voicemail
de kwelling is een kartonnen doos zonder bodem
en ik geraak er maar niet uitgekropen

ik wil verhuizen naar het licht
mijn oude keukenkast is te laag
om mijn nieuwe wijnroemers te herbergen
de buren drinken intussen appelsap
ze vinden altijd wel een manier om mij te kwellen

ik wil verhuizen naar het licht
misschien kan ik aaron daar ontmoeten
ik heb aaron nog nooit ontmoet
hij is mijn internetboyfriend
ik wil aaron eindelijk eens ontmoeten
en met hem een glas drinken om de dag af te ronden

en een glas om de dag te verwerken
en een glas om de dag te vergeten
en een glas om nieuwe herinneringen
aan te maken in het licht waar ik dan zal wonen
het licht waar ik maar niet uitgekropen raak

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Octidi 8 Vendémiaire CCXXVI

Octidi 8 Vendémiaire CCXXVI

I

Our band could be your life. De eerste regel van History Lesson Part II van the Minutemen. Later gerecupereerd door Michael Azerrad als de titel voor zijn boek over Amerikaanse undergroundrock in de lange jaren tachtig. De periode Black Flag tot Mudhoney.

The Minutemen beslaan in dat boek hoofdstuk twee. Punk. Hardcore punk zelfs. Zo klonken ze echter niet: ze dachten hardcore punk. Vijf jaar lang trokken ze niet gewoon een lijn in het zand maar groeven ze een ravijn. Een duidelijke muzikaal-politieke herformulering van de eeuwenoude vraag: which side are you on?

Aan deze kant? Waar muzikanten zich niet verheven voelen boven hun publiek. Waar ze zich niet gedragen alsof ze zich verheven voelen boven hun publiek. Waar muzikanten in wezen niet verschillen van hun publiek. Waar ze het liefst van al elk lid van het publiek een eigen band zouden zien beginnen. Of toch minstens een eigen project van zelfrealisatie.

Of aan de overkant? Het omgekeerde. Waar een attitude heerst die doorgaans – maar soms ten onrechte – gelinkt wordt aan de gezwollen jaren zeventig variant van de classic rock. The Minutemen draaiden deze kant de rug toe. Ze beschouwden zichzelf als corndogs. Heikneuters. Jannen met petten. Elckerlycs. In feite hadden ze evengoed The Everymen kunnen heten. Mensen voor wie het leven niet altijd een picknick is. Mensen zoals wij.

Vlak voor Kerst 1985 kwam gitarist D. Boon om het leven bij een verkeersongeval en alles werd anders.

II

Our band could your life. Afgelopen vrijdag zwalpte de gedachte meermaals door mijn hoofd als een autarkische mantra, perpetuum mobile van woordjes. Ik keek in de Muziekodroom in Hasselt naar een optreden van Six Hands. Het was zelfs hun albumvoorstelling, JXTA heet de boreling. Ik droeg geheel tegen de regels in een oud band-t-shirt en kocht vlak voor ik vertrok een nieuw band-t-shirt.

U voelt mij al komen: Six Hands zou mijn leven kunnen zijn. Dat bedoel ik zelfs maar een beetje als metafoor. Bestaande uit drie maten van mijn broer zag ik hen in november 2008 voor het eerst optreden. Sindsdien ben ik hen soms toevallig, soms opzettelijk gevolgd naar cafés, festivals, concertzalen en kelders.

Met een van hen ik les gevolgd, aan een ander heb ik lesgegeven. De nummers van hun eigen beheer-ep’s doken geregeld op in mijn mixtapes. Ik heb de bassist eens bekogeld met paaseitjes. Ooit deelden ze tijdens het laatste nummer extra percussie-instrumenten uit en mocht ik een eindje meejammen. Ik ben dronken met hen geweest en heb maaltijden met hen gedeeld. Sinds vrijdag heeft hun plaatje al menige rondedans gedaan op mijn platenspeler.

Mogelijks bevat de voorgaande paragraaf enkele leugens. Mogelijks heb ik enkele herinneringen verzonnen. Schone herinneringen pertang.

III

We zijn nu tien jaar later en D. Boon is nog steeds dood en alles is anders geworden maar niets is anders geworden. Six Hands heeft een lijn in het zand getrokken maar geen ravijn gegraven. Eerder hebben zij een beleefd hekje opgetrokken. Daarbinnen cultiveren zij hun jardin. Daarbinnen laten zij ons een bloem en wat gras dat nog groen is. Daarbinnen verschillen zij in wezen niet van hun publiek. Daarbinnen hadden zij evengoed The Everymen kunnen heten.

Aan die binnenkant lijkt dat beleefde hekje misschien op een bescheiden gevangenis maar laat ons vooral niet vergeten: “Life is what you want it to be so don’t get tangled up trying to be free.” Een tekstflard van Fugazi maar kunnen we gewoon even doen als ie van The Minutemen is?

Ik dank u bij voorbaat.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Quintidi 25 Vendémiaire CCXXVI

Quintidi 25 Vendémiaire CCXXVI

een normaal “legale” tekst

vandaag is gesloten
gisteren was open
morgen zal open zijn
maar vandaag is gesloten
en zoë was vriendelijk
maar dat was zij blijkbaar toch niet

zoë heeft koekjes meegebracht
naar de kerk waar voltooiing mogelijk is
ze wilt dat de stad niet bestaat
maar ze lacht op alle foto’s
ze wil een stad verwoesten voor ze doodgaat
want het leven is veel te diep
ze wilt een volledige stad blank zetten

mooi het water is mooi
ze wil dat een hele stad ophoudt met bestaan
met kleuren vormen decoratie
ze wil zeker de stad vernietigen
leuk om naar te kijken
maar of het zal mogen
is een andere zaak

dat hangt af van de verzekeringsman
die afhangt van de kbc
die afhangen van de regie der gebouwen
die afhangen van de gratie der sleutelgoden
die afhangen van het goede geloof
en van het vertrouwen in de mensheid

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Octidi 18 Vendémiaire CCXXVI

Octidi 18 Vendémiaire CCXXVI

capri-sun records

de vader met het mes in de hand
die de slaap aan het kelen is
en ik gewapend met een schaar en een nietjesmachine
en een handzame voorraad nietjes

de vader en ik na ons duel gaan we koken
we nemen twee pollepels zout
en voegen kippenkruiden toe naar eigen smaak
dat is goed voor onze ademhaling

de vader en ik wij komen niet vaak genoeg in huizen
met een open haard of een koelkast onder de grond
als onze longen verfrist moeten worden
zullen we geeuwen tot er koude lucht binnenkomt

de vader en ik na het eten bouwen we samen een villa
ik maak van elke ruimte een rommelkamer
hij verandert elke wand in een klaagmuur
zo wordt het vanzelf wel knus

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Primidi 11 Vendémiaire CCXXVI

Primidi 11 Vendémiaire CCXXVI

me & jozef de kesel down by the schoolyard

als je jong bent moet je
niet te veel verklaringen afleggen
dat zeg ik u ter inleiding
u weet waarover ik spreek

we moeten eerlijk zijn vrienden
mooie dingen kunnen ook misbruikt worden
tijdens een interreligieus voetbaltornooi
ik heb mijn volk meegebracht
dat is toch nieuw en hoopgevend
marcheert dit spel
dat weet u beter dan ik

over brussel monseigneur
moeten we u niks wijsmaken
het is goed dat we de problemen zien
een stad met zeer veel prikkels
die behoort zeker tot de kerk
de kerk van jezus ja
ik denk dat jezus echt wel
voor de grootstad zou kiezen
als een soort troonpretendent
een kort leven maar zeer gevuld

de moderne samenleving
zegt dat ik vrij ben
je mag doen wat je wilt
maar je blijft op je honger
ik vind dat jammer
de goden zijn onverschillig
de goden paren met elkaar
de bisschoppen hebben dat niet graag
ze weten wel wat ze
daarmee moeten doen
in eerbied voor elkaar
zijn wij daartoe in staat
dat is soms een beetje
een duur woord

kijk dat zijn enkele gedachten
die ik u wilde zeggen
echt een fantastisch gesprek
ik heb het altijd al geweten

Posted in Uncategorized | Leave a comment