Tridi 13 Fructidor CCXXVI

Tridi 13 Fructidor CCXXVI

Voor haar verjaardag wilde ze trakteren op iets lekkers en zo promoveerde het museum met de ijsjes tot onze bestemming. Onderweg naar het museum las ik achterin de auto van haar ouders Op de fiets van David Byrne. Beschouw het gerust als een vergeefse poging tot compensatie voor het missen van ‘s mans optredens in Gent en Werchter. Op de fiets is niet alleen een minder goed boek dan How music works, het is ook een minder goed boek dan pakweg Remain in light of Stop making sense.

Rond pagina 215 reed ik lek op volgende passage over het verschijnsel Wunderkammer:

“De objecten (…) werden (…) vaak volstrekt willekeurig gegroepeerd, aan de hand van welk passend geacht, criterium dan ook, zoals vorm, materiaal of kleur. (…) Niet echt wat je een strenge, verlichte, wetenschappelijke manier van categoriseren zou noemen. Maar nu ik erover nadenk zou ik willen beweren dat, in een echt verlichte wereld, alle groene voorwerpen inderdaad op de een of andere manier aan elkaar verwant zijn, meer dan alleen door hun groen-zijn en misschien wel op een manier die we nog niet begrijpen, net zoals alle zeshoekige objecten een kenmerk gemeenschappelijk zouden kunnen hebben. Misschien komt er een dag dat deze vreemde groeperingen niet langer als volstrekt arbitrair worden gezien.”

Alsof er anderhalve duivel mee gemoeid was, toonde het museum met de ijsjes niet alleen een zwembad, een zonnekamer en een doolhof maar ook een tentoonstelling van louter blauwe werken. Onder meer een scheutje Mondriaan (die zo van dansen hield), een paar grammetjes Yves Klein en een Delfts blauwe gasfles (klein formaat) van Wim Delvoye.

Achteraf bleef ik maar denken aan vrienden en kennissen die hun boekenkasten rangschikken op kleur. Op de fiets zou in zo’n boekenkast in de sectie blauw staan maar wel zo’n blauw dat stiekem ambieert een paars te zijn. Echt geen appetijtelijke kleur voor een ijsje. Zullen we dan maar een pannenkoek gaan eten met geflambeerde appeltjes?

Advertisements
Posted in Uncategorized | Leave a comment

Octidi 28 Thermidor CCXXVI

Octidi 28 Thermidor CCXXVI

Zonder een oordeel te willen vellen over uw levenskeuzes: gisterdag werd er chocoladepizza geserveerd bij de voorstelling van de Geert Simonis Huiskamertour in Kessel-Lo.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Octidi 8 Thermidor CCXXVI

Octidi 8 Thermidor CCXXVI

Recept om de hittegolf te overwinnen:

  • een Bossche bol
  • een scheut poëzie
  • het vereiste bestek om die poëzie te nuttigen

Bijvoorbeeld het recente nummer van Op Ruwe Planken, alwaar mijn gedicht oost-europa VII in staat. Te weten: het zevende gedicht van mijn cyclus-in-wording oost-europa.

Het zou immoreel zijn het gedicht hier over te typen maar ik kan wel verklappen dat de woorden “droogrek”, “huppakee” en “kinesist” erin staan.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Tridi 3 Thermidor CCXXVI

Tridi 3 Thermidor CCXXVI klein

Nationale feestdag of geen nationale feestdag: toch even meegeven dat het behoorlijk tof was in de Poolse club in Waterschei vorige week. De avond heette uiteindelijk wel Gene Zever en niet Pecha Kucha omdat Pecha Kucha een Japans woord is en de Japanners dreigden met een rechtszaak maar wie heeft hier eigenlijk de oorlog verloren?

Verder had ik niets te klagen: de mensen hebben beleefd geluisterd naar mijn lezing, het was niet te luid voor de paus en ik kreeg van een vriendelijke meneer een job als stukadoor aangeboden.

Mooi woord, stukadoor. Taal, wonderlijk wat je er allemaal mee kan doen!

Foto’s door juffrouw Ana.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Décadi 30 Ventôse CCXXVI

Décadi 30 Ventôse CCXXVI

herinnerdingen

de winter was overgewaaid
maar er stond nog altijd “winterslaapkamer” op de deur
niet zo zeer de slaapkamer voor in de winter
als wel de plaats waar ik mijn winterslaap houd

de winter was overgewaaid
en wij hadden een trein genomen om in knokke
met de burgerij te spotten
sommige mensen op het strand
waren nog gekleed voor de winter
andere mensen op het strand al voor de zomer
in termen van mode en stijl en swag
bestaat de lente helemaal niet

de winter was overgewaaid
en wij stonden tot onze enkels in het water
en wij muilden terwijl we ons alvast verheugden
op de longontsteking die ongetwijfeld zou volgen

de winter was overgewaaid
en ik heb dit ploertenleven niet gekozen
ik heb het cadeau gekregen voor mijn plechtige communie
excuus mijn vormsel

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Nonidi 29 Ventôse CCXXVI

Spoedig ongetwijfeld trending op een internet niet ver van u: #geertsimonishandletteren. Zoals deze versregel uit het gedicht most of all what I desire is absolution.

Nonidi 29 Ventôse CCXXVI

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Quartidi 24 Ventôse CCXXVI

Quartidi 24 Ventôse CCXXVI

Bij een optreden van Stijn Meuris – nu solo, daarvoor met Monza, nog langer geleden met Gruppenbild en Noordkaap – vraagt iemand uit zijn entourage meteen na aankomst de organisator om de waarmerken van een naburige frituur. Na het laatste nummer verlaten Stijn en band het podium en bestelt een roadie telefonisch vijf à zes Bicky Burgers, afhankelijk van het aantal muzikanten. Vervolgens waagt het gezelschap zich aan enige bisnummers en nadien wacht het gevraagde lekkers hen backstage op.

Ten minste dat is het verhaal zoals ik het graag vertel. Als eerbetoon aan die anekdote eet ik telkens ik naar Stijn ga kijken een Bicky. Overmorgen zal het in Bree van dattem wezen met Murder ballads. Laat ons in afwachting wel wezen: ik heb in 2017 veel Bicky’s gegeten. Al dacht menig jaaroverzicht er anders over: ten huize Simonis was 2017 Het Jaar Van De Stijn. Betekent helaas niet dat 2017 een onverdeeld succes was.

Zo serveerde december 2016 als voorgerecht de eindejaarsconference/niet-eindejaarsconference Tirade. U herinnert zich vast nog de schier eindeloze media-aandacht want Dit Is Belangrijk, Mensen: Een Muzikant Spreekt Zich Publiekelijk Uit Over De Politiek. In realiteit kregen we een dikke plak cafépraat. Bij momenten zeer grappige en razend interessante cafépraat maar desalniettemin cafépraat. Zowel in opbouw als in presentatie ontbrak het aan variatie waardoor de voorstelling niet tot het einde kon boeien.

Stijn nam gelukkig ouderwets revanche op muzikale wijze. Op Vigilant combineerde hij zijn gewoonlijke energie en zijn laaiende engagement met een zin voor nuance die lang afwezig is geweest. Ik val Attica niet af, ik was zot van Spectrum en Mirage mocht er wezen maar Vigilant is Stijns beste sinds Grand van Monza, ook al weer uit 2005.

Half februari kwam hij, slechts vergezeld door gitarist Dave Hubrechts, een kleine sessie spelen in de Leuvense Bilbo. Knipogend naar de eerste single Bimbo van het jaar sprak Stijn uiteraard over de Bilbo van het jaar. Knipogend naar de tweede single In de rij voor soep trakteerde hij de aanwezigen op een beker soep. Die smaakte en ik kocht twee vinylexemplaren van Vigilant. Eentje voor mezelf en eentje om cadeau te doen aan mijn broer zonder platenspeler. (Hij was er blij mee.)

De maanden erna zag ik Meuris driemaal live: een club-, een theater- en een festivaloptreden. Voor dat laatste – Genk On Stage – had ik zelfs een fietstocht van vijftig kilometer over. Een fysieke investering die bestraft werd met een tenenkrommend gastoptreden: Wannes Cappelle randde Het zou niet mogen zijn aan in het West-Vlaams. Op de koop toe verdween in de loop van deze reeks optredens gitarist Kris Delacourt uit de line-up, nadat hij een decennium lang artrock-yin had gespeeld tegen Meuris’ hardrock-yang. Ik vrees dat hij gemist zal worden.

Nadat de instrumenten weer waren opgeborgen, zag ik Stijn in oktober aan het werk als acteur. In First contact van Het Nieuwstedelijk bouwden tekst, muziek en illustraties een spannende ménage à trois op. Zo spannend zelfs dat het verhaal in kwestie eerder banaal overkwam.

Begon Het Jaar Van De Stijn al in december 2016, het eindigde pas in januari 2018 met Tirade 2.017. Ook nu weer karrenvrachten lof in de pers. Het was een ander soort voorstelling dan zijn voorganger en naar mijn aanvoelen ook een betere voorstelling maar ik was nog steeds niet geheel overtuigd.

Op zich geen probleem: als ik de lauwe cabaretier Meuris erbij moet nemen om de withete muzikant Meuris te krijgen, dan doe ik dat zonder morren. In de kerk van Stijn ben ik de loyale oppositie. Geef ons heden onze dagelijks Bicky Burger en vergeef ons onze schulden, zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren.

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment