Duodi 2 Brumaire CCXXVI

Duodi 2 Brumaire CCXXVI

crisisparfum

ik wil verhuizen naar het licht
ik bel vanavond nog de makelaar
desnoods spreek ik iets in op zijn voicemail
de kwelling is een kartonnen doos zonder bodem
en ik geraak er maar niet uitgekropen

ik wil verhuizen naar het licht
mijn oude keukenkast is te laag
om mijn nieuwe wijnroemers te herbergen
de buren drinken intussen appelsap
ze vinden altijd wel een manier om mij te kwellen

ik wil verhuizen naar het licht
misschien kan ik aaron daar ontmoeten
ik heb aaron nog nooit ontmoet
hij is mijn internetboyfriend
ik wil aaron eindelijk eens ontmoeten
en met hem een glas drinken om de dag af te ronden

en een glas om de dag te verwerken
en een glas om de dag te vergeten
en een glas om nieuwe herinneringen
aan te maken in het licht waar ik dan zal wonen
het licht waar ik maar niet uitgekropen raak

Advertisements
Posted in Uncategorized | Leave a comment

Octidi 8 Vendémiaire CCXXVI

Octidi 8 Vendémiaire CCXXVI

I

Our band could be your life. De eerste regel van History Lesson Part II van the Minutemen. Later gerecupereerd door Michael Azerrad als de titel voor zijn boek over Amerikaanse undergroundrock in de lange jaren tachtig. De periode Black Flag tot Mudhoney.

The Minutemen beslaan in dat boek hoofdstuk twee. Punk. Hardcore punk zelfs. Zo klonken ze echter niet: ze dachten hardcore punk. Vijf jaar lang trokken ze niet gewoon een lijn in het zand maar groeven ze een ravijn. Een duidelijke muzikaal-politieke herformulering van de eeuwenoude vraag: which side are you on?

Aan deze kant? Waar muzikanten zich niet verheven voelen boven hun publiek. Waar ze zich niet gedragen alsof ze zich verheven voelen boven hun publiek. Waar muzikanten in wezen niet verschillen van hun publiek. Waar ze het liefst van al elk lid van het publiek een eigen band zouden zien beginnen. Of toch minstens een eigen project van zelfrealisatie.

Of aan de overkant? Het omgekeerde. Waar een attitude heerst die doorgaans – maar soms ten onrechte – gelinkt wordt aan de gezwollen jaren zeventig variant van de classic rock. The Minutemen draaiden deze kant de rug toe. Ze beschouwden zichzelf als corndogs. Heikneuters. Jannen met petten. Elckerlycs. In feite hadden ze evengoed The Everymen kunnen heten. Mensen voor wie het leven niet altijd een picknick is. Mensen zoals wij.

Vlak voor Kerst 1985 kwam gitarist D. Boon om het leven bij een verkeersongeval en alles werd anders.

II

Our band could your life. Afgelopen vrijdag zwalpte de gedachte meermaals door mijn hoofd als een autarkische mantra, perpetuum mobile van woordjes. Ik keek in de Muziekodroom in Hasselt naar een optreden van Six Hands. Het was zelfs hun albumvoorstelling, JXTA heet de boreling. Ik droeg geheel tegen de regels in een oud band-t-shirt en kocht vlak voor ik vertrok een nieuw band-t-shirt.

U voelt mij al komen: Six Hands zou mijn leven kunnen zijn. Dat bedoel ik zelfs maar een beetje als metafoor. Bestaande uit drie maten van mijn broer zag ik hen in november 2008 voor het eerst optreden. Sindsdien ben ik hen soms toevallig, soms opzettelijk gevolgd naar cafés, festivals, concertzalen en kelders.

Met een van hen ik les gevolgd, aan een ander heb ik lesgegeven. De nummers van hun eigen beheer-ep’s doken geregeld op in mijn mixtapes. Ik heb de bassist eens bekogeld met paaseitjes. Ooit deelden ze tijdens het laatste nummer extra percussie-instrumenten uit en mocht ik een eindje meejammen. Ik ben dronken met hen geweest en heb maaltijden met hen gedeeld. Sinds vrijdag heeft hun plaatje al menige rondedans gedaan op mijn platenspeler.

Mogelijks bevat de voorgaande paragraaf enkele leugens. Mogelijks heb ik enkele herinneringen verzonnen. Schone herinneringen pertang.

III

We zijn nu tien jaar later en D. Boon is nog steeds dood en alles is anders geworden maar niets is anders geworden. Six Hands heeft een lijn in het zand getrokken maar geen ravijn gegraven. Eerder hebben zij een beleefd hekje opgetrokken. Daarbinnen cultiveren zij hun jardin. Daarbinnen laten zij ons een bloem en wat gras dat nog groen is. Daarbinnen verschillen zij in wezen niet van hun publiek. Daarbinnen hadden zij evengoed The Everymen kunnen heten.

Aan die binnenkant lijkt dat beleefde hekje misschien op een bescheiden gevangenis maar laat ons vooral niet vergeten: “Life is what you want it to be so don’t get tangled up trying to be free.” Een tekstflard van Fugazi maar kunnen we gewoon even doen als ie van The Minutemen is?

Ik dank u bij voorbaat.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Quintidi 25 Vendémiaire CCXXVI

Quintidi 25 Vendémiaire CCXXVI

een normaal “legale” tekst

vandaag is gesloten
gisteren was open
morgen zal open zijn
maar vandaag is gesloten
en zoë was vriendelijk
maar dat was zij blijkbaar toch niet

zoë heeft koekjes meegebracht
naar de kerk waar voltooiing mogelijk is
ze wilt dat de stad niet bestaat
maar ze lacht op alle foto’s
ze wil een stad verwoesten voor ze doodgaat
want het leven is veel te diep
ze wilt een volledige stad blank zetten

mooi het water is mooi
ze wil dat een hele stad ophoudt met bestaan
met kleuren vormen decoratie
ze wil zeker de stad vernietigen
leuk om naar te kijken
maar of het zal mogen
is een andere zaak

dat hangt af van de verzekeringsman
die afhangt van de kbc
die afhangen van de regie der gebouwen
die afhangen van de gratie der sleutelgoden
die afhangen van het goede geloof
en van het vertrouwen in de mensheid

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Octidi 18 Vendémiaire CCXXVI

Octidi 18 Vendémiaire CCXXVI

capri-sun records

de vader met het mes in de hand
die de slaap aan het kelen is
en ik gewapend met een schaar en een nietjesmachine
en een handzame voorraad nietjes

de vader en ik na ons duel gaan we koken
we nemen twee pollepels zout
en voegen kippenkruiden toe naar eigen smaak
dat is goed voor onze ademhaling

de vader en ik wij komen niet vaak genoeg in huizen
met een open haard of een koelkast onder de grond
als onze longen verfrist moeten worden
zullen we geeuwen tot er koude lucht binnenkomt

de vader en ik na het eten bouwen we samen een villa
ik maak van elke ruimte een rommelkamer
hij verandert elke wand in een klaagmuur
zo wordt het vanzelf wel knus

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Primidi 11 Vendémiaire CCXXVI

Primidi 11 Vendémiaire CCXXVI

me & jozef de kesel down by the schoolyard

als je jong bent moet je
niet te veel verklaringen afleggen
dat zeg ik u ter inleiding
u weet waarover ik spreek

we moeten eerlijk zijn vrienden
mooie dingen kunnen ook misbruikt worden
tijdens een interreligieus voetbaltornooi
ik heb mijn volk meegebracht
dat is toch nieuw en hoopgevend
marcheert dit spel
dat weet u beter dan ik

over brussel monseigneur
moeten we u niks wijsmaken
het is goed dat we de problemen zien
een stad met zeer veel prikkels
die behoort zeker tot de kerk
de kerk van jezus ja
ik denk dat jezus echt wel
voor de grootstad zou kiezen
als een soort troonpretendent
een kort leven maar zeer gevuld

de moderne samenleving
zegt dat ik vrij ben
je mag doen wat je wilt
maar je blijft op je honger
ik vind dat jammer
de goden zijn onverschillig
de goden paren met elkaar
de bisschoppen hebben dat niet graag
ze weten wel wat ze
daarmee moeten doen
in eerbied voor elkaar
zijn wij daartoe in staat
dat is soms een beetje
een duur woord

kijk dat zijn enkele gedachten
die ik u wilde zeggen
echt een fantastisch gesprek
ik heb het altijd al geweten

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Quartidi 4 Vendémiaire CCXXVI

quartidi 4 Vendémiaire CCXXVI

dertien silly vragen over thelonious

monk zei mijn truc is gelukt
wat bedoelde hij hiermee
wat verscheen er op het scherm in het restaurant
hoe zag de serveerster eruit
hoe was het ei dat monk bestelde in het restaurant

hoe laat stapte monk uit de trein
wat ging monk kopen voor beau
hoe oud was monk
waar woonde monk
wat was de titel van het verhaal

waarom was monk weggelopen
waarom stopte monk
met schrijven in zijn aantekenboekje
waarom was monk verstoord
waarom sprongen er bijna tranen in monks ogen

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Jour du Génie CCXXV

Jour du Génie CCXXV

achtervolgkaart

weet je nog de eerste zondag van mei
toen ik de lieve mensen
van utrecht en omstreken had geleerd
hoe ze de moedertaal kunnen aanranden
met hulp en bijstand van een schaar
een lijmstift en een oude krant

weet je nog hoe ik later
die eerste zondag van mei
met scheurende hoofdpijn
door rotterdam centraal doolde

weet je nog dat feyenoord net
de match tegen excelsior had verloren
die hen in het geval van winst
voor het eerst sinds 1999
landskampioen had kunnen maken
het is anders uitgedraaid
het station wemelde
van de teleurgestelde supporters

weet je nog hoe luid ze spraken
weet je nog hoe zacht ze riepen
tegen elkaar
en tegen willekeurige omstaanders
en tegen de spoorwegpolitie
opzichtige fluohesjes
bovenop blauwe uniformen

weet je nog hoe mijn hoofdpijn
zich niet liet smoren
hoe het lawaai zich niet liet loochenen
hoe ik ondoordacht hulp en bijstand vorste
bij het ongezonde assortiment
van de albert heijn
bij de krokante salsa zoutjes
bij de knisperende kaas mosterd zoutjes
bij het trio zout­jes se­sam- en maan­zaad

weet je nog hoe ik bladerde
door een boek van bill bryson
hoe ik in gedachten verder werkte
aan mijn lijst met potentiële namen
voor nieuwe heiligen
van de rooms-katholieke kerk

franciscus van ascese
franciscus van asbest
franciscus van asperges
franciscus van aspirine
franciscus van astma
franciscus van astrologie
franciscus van astronomie
franciscus van asymmetrie
franciscus van ac/dc

een whole lotta mooi lijstje
maar niet meteen geschikt voor publicatie
ik vrees de toorn van de bisschop van rome
en de straf der excommunicatie
ik zou graag blijven toeven
aan de boezem van het ware geloof
ik kan nergens anders heen
bij het legioen van feyenoord
moet ik zeker niet aankloppen
met mijn lijmstift en mijn hoofdpijn
en mijn krokante salsa zoutjes

Posted in Uncategorized | Leave a comment