Ruimte voor gekerm I

ruimte voor gekerm

“For as it turns out, one can revisit the past quite pleasantly, as long as one does so expecting nearly every aspect of it to have changed.”
A Gentleman in Moscow (2016) van Amor Towles, p. 491

Mijn vader zat achter het stuur, ik rechts van hem. Het gros der gekozen wegen herkende ik uit de tijd dat ik achter het stuur zat en mijn vader rechts van mij. De periode dat ik nog een rijbewijs ging halen, toen wij menig zondagmiddag rondtoerden op zoek naar leerrijke kruispunten en rustige straatjes voor achteruit parkeren.

Eerder die dag bleek het cryptogram aan de moeilijke kant te zijn. Na lezing van de creatieve adviezen van Pjeroo Roobjee in dezelfde weekendbijlage – schilderen bij daglicht en schrijven na zonsondergang, gesnopen? – waagde ik een tweede poging met meer succes. Niet dat ik “betreffende het Franse keizerrijk” meteen wist om te zetten naar “empirisch” maar de eindoplossing, Pierre-Auguste Renoir, nam gestaag vorm aan op het blad. De man wiens Le déjeuner des canotiers mijn moeder ooit had geborduurd.

Vroeger toen mijn moeder nog borduurde is langer geleden dan vroeger toen ik nog een rijbewijs ging halen.

Later die dag zou ik op het familiefeest een wankele toren bouwen voor de kinderen van mijn neven en nichten. De kinderen mochten nadien de toren omver schoppen terwijl ik ternauwernood verborgen hield dat ik van hun namen enkel de klinkers kon onthouden. Een half uur later bouwden zij een lagere maar robuustere toren, die ik omver mocht schoppen. Prima wisselwerking.

De precieze overgang tussen eerder die dag en later die dag viel tijdens de autorit met mijn vader achter het stuur en ik rechts van hem. Een haast tastbare modulatie in het landschap maakte zelfs zonder bordje duidelijk dat we een grens hadden overschreden. Aan de andere kant waren de huizen mooier en de bewoners gelukkiger. Glanzende paarden liepen energieke rondjes in ruime weides met mals gras. Om de drie kilometer arbeidde een groepje buren samen om een windmolen op te richten. Nergens iemand te zien zonder glimlach of met een droeve blik. Voorwaar een tweede Eden.

Het was mijn eerste bezoek aan Pelt, de plaats waar ik geboren ben. Het viel niet tegen.

Advertisements
Posted in Ruimte voor gekerm | Leave a comment

Primidi 21 Nivôse CCXXVII

primidi 21 nivôse ccxxvii

De mooiste korte verhalen ter wereld verschuilen zich in de mooiste zines ter wereld. De mooiste zines ter wereld verschuilen zich in de mooiste enveloppen ter wereld. Die korte verhalen, die zines en die enveloppen komen allemaal uit de koker van Wim Paeshuyse, de baas van de Kempen, de mooiste Kempen ter wereld.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Sextidi 16 Nivôse CCXXVII

sextidi 16 nivôse ccxxvii

De nacht van donderdag op vrijdag droomde ik dat ik voor het eerst in jaren naar Pukkelpop ging. Op de wei in Kievit verdwaalde ik meteen omdat er sinds het heengaan van de Skate Stage alleen maar tenten waren bijgekomen.

Op een piepklein podium zag ik een kort maar krachtig optreden van een jonge, hippe garagerockgroep met twee frontmannen. Hoe kort precies? Wel, ze stopten er mee na één nummer van om en bij de drie minuten.

Het enthousiaste publiek kalmeerde ogenblikkelijk en de plankenvloer leegde zich op ordentelijke wijze. Beide frontmannen verlieten het podium door er zich aan de voorkant vanaf te laten zakken, vervolgens klauterden ze over de veiligheidshekken heen.

Ze kwamen in het midden van de plankenvloer net iets te dicht bij me staan en vroegen of ik afkomstig was uit Diest. Ik moest hen teleurstellen met de verzekering dat ik van Pelt ben. We zijn immers allemaal van Pelt. Behalve onze pa dan, die is van Oudsbergen.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Duodi 12 Nivôse CCXXVII

Duodi 12 Nivôse CCXXVII

Image | Posted on by | 1 Comment

Décadi 10 Nivôse CCXXVII

Décadi 10 Nivôse CCXXVII

Image | Posted on by | Leave a comment

Nonidi 29 Frimaire CCXXVII

Nonidi 29 Frimaire CCXXVII

Sinds afgelopen mei pendel ik wanneer de weersgesteldheid, mijn fitheid en mijn goesting op de correcte manier samenspannen per fiets naar het werk en nadien weer terug naar huis. In de deelgemeente was mij een maand of twee geleden een huis opgevallen waar aan twee verschillende ramen een affiche hing voor de theatervoorstelling Het XIIIe werk van Rob Vanoudenhoven. Ik beschouwde het als de residentie van een hevige fan en maakte er verder geen gedachten aan vuil.

Afgelopen dinsdag echter pedaalde ik er op een goedaardige namiddag voorbij en zag niemand minder dan Rob hemzelf het huis binnengaan. Hij had dus gewoon twee affiches van zijn eigen voorstelling aan de ramen van zijn eigen huis bevestigd. De ijdeltuit! De kwibus! De saletjonker!

In zijn rechterhand droeg Rob een doorzichtige plastieken zak met daarin een kartonnen doosje, het type kartonnen doosje dat bakkers gebruiken om patisserie in te duffelen. Nu weet ik van horen zeggen dat er iets verder in de straat, wat meer richting de kerk, een meer dan convenabele bakker gegrondvest is.

Binnen een fractie van een seconde ontwikkelde ik een kolossale nieuwsgierigheid. Wat voor lekkers zou Rob verworven hebben bij de bakker? Een vlaai met kersen en slagroom? Een kriekencake met advocaat? Een zoet-zure crèmefraichetaart met morellen? Nog een ander baksel op basis van steenvruchten? Of toch maar gewoon een Barbieroze donut met spikkeltjes? Na kort beraad met mezelf ben ik niet gestopt om het te vragen. Aldus ben ik er niet achter gekomen wat er die dag ten huize Vanoudenhoven te bikken viel bij de koffie.

Dientengevolge ontspon er zich geen ongemakkelijk praatje. Derhalve heb ik Rob niet kunnen vragen of hij zich nog herinnerde hoe hij in de jaren negentig in het Europees Parlement had gepleit voor het invoeren van een poeperkesdag. Zo kreeg Rob niet de kans om te antwoorden dat de desbetreffende sketch niet van hem was maar afkomstig uit Mannen op de Rand van een Zenuwinzinking. Zodoende heb ik hem niet kunnen vragen hoe het nog gaat met Bart De Pauw en Tom Lenaerts. Bijgevolg heeft Rob niet kunnen antwoorden: “Ja, niet goed eh. Bart heeft al een jaar huisarrest omdat hij seksjuweel grensoverschrijdend gedrag had geëtaleerd. Tom moet sinds kort thuis vaker afwassen en schoonmaken omdat hij politiek grensoverschrijdend gedrag heeft uitgestald.” Aldus daalde gelukkig geen ongemakkelijke stilte neer over de deelgemeente.

U moest eens weten hoezeer ik ‘s nachts kan wakker liggen van causale verbanden en gemiste kansen, van blanke mannen en hun misdaden.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Septidi 27 Frimaire CCXXVII

Septidi 27 Frimaire CCXXVII

Vorige week verscheen de honderdzevenenzestigste aflevering van Deus Ex Machina, het beruchte driemaandelijkse tijdschrift voor actuele literatuur uit binnen- en buitenland. Het was een themanummer gewijd aan de koddige cineast Sir Alfred Joseph Hitchcock. Onderstaand gedicht over quiche werd helaas afgeblokt door de cultuurmarxistische censuurmachine.

dial q for quiche (fake poetry #1)

I

in die tijd was dit gedicht een hologram
dit gedicht deed alsof
dit gedicht speelde een rolletje
dit gedicht daar keek je recht doorheen
dit gedicht vond zichzelf grappig
dit gedicht las ik bij voorkeur aan je voor
terwijl we dicht bij elkaar stonden
in een lift die opsteeg of net afdaalde
in elk geval verschilden onze bestemmingen
en ik stapte als eerste uit
op een onverwacht moment
nog voor ik het einde van het gedicht had bereikt
en zelfs halverwege een regel
zodat jij achterbleef met de urgente vraag
of er een climax ging volgen
dan wel een anticlimax

II

in die tijd brandde er een lichtje in mijn hart
en het was alfred hitchock
alfred hitchcock godverdomme jongen
alfred hitchcock sloeg in als een atoombom
hij had meer stijl dan een homo
en meer huizen dan philip dewinter
hij kende meer moeilijke woorden dan rik torfs
hij loog vierentwintig keer per seconde
een oplichter maar een succesvolle oplichter

III

in die tijd ging dit gedicht
over mijn favoriete cinefiele eetgewoontes
zo linkte ik het oeuvre van alfred hitchock graag aan quiche
niet dat ik altijd film keek terwijl ik quiche at
maar als ik een film van hitchcock keek
dan had ik daar toch graag een stukje quiche bij
quiche met twee soorten kool
of quiche met snijbiet en ricotta
of quiche met broccoli en appel

IV

in die tijd was mijn favoriete film van hitchcock the shining
zijn verfilming van het boek van john grisham
en uiteraard koesterde ik daarbij
het stiekeme verlangen zelf eens als conciërge
te overwinteren in een ingesneeuwd hotel
waar je melk kan drinken
waar je naar beethoven kan luisteren

V

in die tijd was mijn favoriete halve film van hitchcock
de eerste helft van full metal jacket
niet dat de tweede helft helemaal naatje pet was
maar toch net iets te veel een generische prent
over de oorlog in viet-fucking-nam
het type film dat we met z’n allen
al net iets te vaak gezien hadden
the deer morning platoon
born on the fourth of apocalypse gump

Posted in Uncategorized | Leave a comment