Boekerij Norah XIII

Boekerij Norah XIII

Foto door Ana.

Op een zaterdag is ze bij me komen wonen. ‘s Anderendaags hebben we de keuken gereorganiseerd. Die maandag ben ik begonnen in Travels in the Scriptorium van Paul Auster.

Even terug naar zondag. Alles uit de kastjes, alle kastjes zorgvuldig reinigen, dubbele spullen doorverwijzen naar de de doos-bestemd-voor-de-kringwinkel, alles min of meer doordacht terug in de kastjes pleuren als een voedzaam rondje Tetris. De leukste fase echter was het labelen van kruiden en aanverwante producten in grote glazen bokalen.

Travels begint én eindigt met een mysterieuze, anonieme man, die ontwaakt in een kamer waarvan alle onderdelen gelabeld zijn. Een geloopt verhaal, een gesloten circuit. Zoek indien nodig gerust even op wat de woorden ouroboros en lemniscaat betekenen.

De mysterieuze, anonieme man in de gelabelde kamer wordt verzorgd/bewaakt door een dame met plus ou moins dezelfde naam als Zij Die Bij Mij Is Komen Wonen, Zij Met Wie Ik De Keuken Heb Gereorganiseerd. Ik kan mij geen mooiere illustratie inbeelden van mijn aloude stelling dat alle wonen begeleid wonen is. Kluizenaars uitgezonderd uiteraard.

Af en toe lees ik haar Toon Tellegen voor maar Travels heb ik gewoon in mijn uppie geconsumeerd. Al kwam er aan het einde een best leuke grap in, die ik natuurlijk met haar heb gedeeld. Ze moest erom lachen, alles is goed wanneer zij lacht.

Aan het einde van Travels had ik niet meteen de indruk dat ik het ook begrepen had. Enige internetresearch leverde op dat het boek bulkt van de verwijzingen naar eerdere werken van Auster. Werken die ik niet heb gelezen ergo verwijzingen die ik niet heb begrepen. De enige oplossing is Travels later, wanneer ik ouder en hopelijk wijzer ben, wanneer ik meer van Auster heb gelezen, opnieuw te ontmoeten. Het blijft uiteindelijk een geloopt verhaal, een gesloten circuit.

Ben je nu niet blij dat je even hebt opgezocht wat de woorden ouroboros en lemniscaat betekenen?

Advertisements
Posted in Boekerij Norah | Leave a comment

Quintidi 25 Fructidor CCXXV

Quintidi 25 Fructidor CCXXV

nederlandstaligheden

dit is een automatisch gedicht
u kunt niet op dit gedicht antwoorden
begrijp mij niet verkeerd
vergeet alles wat ik je ooit heb gezegd

mag ik mij even voorstellen
ik heb mijn naam niet gekozen
ik heb mijn geaardheid niet gekozen
eigenlijk redelijk weinig inspraak gehad tout court

ik ben een soort van man
ik spreek een soort van nederlands
ik denk niet eens aan verdienen
ik ben gefocust op de liefde

dus wanhoop niet
bekijk het positief
jij bent de zwijgende mens
jij hebt al twee jaar dezelfde broek aan

een mode-icoon
een elegante sidderaal
een praktische priesteres
een dagelijks orakel

zeg mij wanneer de rozen
worden uitgedeeld
zeg mij wanneer de mandarijntjes
worden afgepakt

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Primidi 1 Messidor CCXXV

Primidi 1 Messidor CCXXV

insignia

(jij krijgt het gedicht digitaal
omdat je op beschikbaar staat
en je bij het gedicht hebt aangeduid
dat je het graag digitaal wilt)

sterke gedichten hoeven niet luid te zijn
kijk naar het nieuwe gedicht
dat met haar natuurlijke charisma
in alle subtiliteit imponeert

haar luxueuze uitstraling
en overweldigende innovaties
zeggen iets over haar dichter
niet met daden maar met woorden

een statement kan u ook maken
in stilte met het geronk van de taal
als enige soundtrack de ontdekkingstocht
begint binnenin dit gedicht

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Boekerij Norah XII

Boekerij Norah XII

Het strand heeft twee gezichten zoals dat ene personage uit Batman. Een plek in het licht, waar je kan wandelen of dollen of liggen op mooie zomerdagen, en een plek in het duister, waar je kan aanspoelen na scheepsbreuk. Zonnebrandolie vermengd met zand versus bloed in de branding. Surfin’ safari van the Beach Boys tegenover On the beach van Neil Young. Dualiteit, ya dig? Yin en yang desnoods.

Ik heb voor het eerst sinds lang een boek gelezen uit de nalatenschap van tante Norah: Beaches van Iris Rainer Dart. Vooral gekozen omdat Bette Midler op de cover blurbt: “A wonderful read – lots of laughs and lots of tears – a lot like life itself.” Denkend aan Bette Midler zie ik haar eerst voor me in een heksenoutfit. Vervolgens duetteert ze met Krusty The Clown in diens Comeback Special. #awesomejewshangingouttogether

Het lied dat ze samen zingen, heet Wind beneath my wings en werd eerder door Bette opgenomen voor de soundtrack van de verfilming van het boek – zwangere stilte – Beaches. Bovendien speelde ze zelf een hoofdrol in die verfilming. Zo is het natuurlijk simpel geestdriftige blurbs af te leveren.

Beaches gaat over twee vriendinnen die nu eens uit elkaar groeien en dan toch weer naar elkaar worden getrokken op het eb en vloed van – inderdaad, Bette – huilen en lachen. Steeds is er een strand in de buurt, zand in alle gaten en kieren. In de literatuur heet dat geloof ik een motief maar vraag het mij morgen eens opnieuw.

Een aangename leeservaring doch net iets te licht. Een soort chicklit voor vrouwen van middelbare leeftijd. Al is chicklit natuurlijk een verschrikkelijke term. Nogal seksistisch en vooral heel erg lelijk. Zouden we niet beter – als het echt niet anders kan – van grieteratuur spreken?

Tante Norah en ik zijn twee of drie keer samen naar het strand geweest. Telkens in een Noord-Spaans plaatsje waarvan de naam me altijd ontsnapt. Vamos a la play nog aan toe! Zand zo gloeiend heet dat je er eieren op kon bakken en vervolgens mijn voetzolen erbij serveren als spek.

Het strand vormde een vage inham, een halve ovaal. Aan het ene uiteinde een oud fort waarvan ik me steeds voornam de geschiedenis eens op te zoeken maar dat vervolgens nooit deed. Aan het andere uiteinde gewoon een klif. Tussenin zij en ik en de andere toeristen met boven ons de hemel en in ons de morele wetten.

Posted in Boekerij Norah | 1 Comment

Septidi 17 Prairial CCXXV

Septidi 17 Prairial CCXXV

europees gedicht voor kolen en staal

hoi
ik ben een jachtluipaard
dat rondkuiert op straat
het hart boordevol napalm
ik vertaal iggy & the stooges
aan de lopende band
ik deel advies uit
alsof het niets kost
zoals let op je tellen
wees op je hoede
wees kritisch

wantrouw waarzeggers
wantrouw makelaars
wantrouw trendwatchers
wantrouw jobconsulenten
wantrouw loopbaanbegeleiders
wantrouw jezuïeten
wantrouw wederdopers
wantrouw autoverkopers
wantrouw reisagenten
wantrouw poëten
wantrouw toestelturners
wantrouw freelancejournalisten
wantrouw loodgieters
wantrouw eurosceptici

en omgekeerd
vertrouw karel van miert
vertrouw guy verhofstadt
vertrouw interpol
vertrouw euratom
vertrouw de egks
de wat

de europese gemeenschap
voor kreten en slogans
de europese gemeenschap
voor kraaltjes en spiegeltjes
de europese gemeenschap
voor knikkers en springtouwen
de europese gemeenschap
voor kreupelhout en struikgewas
de europese gemeenschap
voor konijnen en schapen
de europese gemeenschap
voor kolibries en spreeuwen
de europese gemeenschap
voor koala’s en springmuizen

de europese gemeenschap
voor kant en schopenhauer
de europese gemeenschap
voor klootzakken en schoften
de europese gemeenschap
voor koningen en seriemoordenaars
de europese gemeenschap
voor klunzen en sukkels
de europese gemeenschap
voor kerkfabrieken en sektes
de europese gemeenschap
voor kettingbrieven en spammail
de europese gemeenschap
voor krantencolumns en sportinterviews

de europese gemeenschap
voor kersen en sinaasappelen
de europese gemeenschap
voor knolselder en spruitjes
de europese gemeenschap
voor karamel en speculaas
de europese gemeenschap
voor koffiepoeder en suikerklontjes

de europese gemeenschap
voor katoen en satijn
de europese gemeenschap
voor klaveren en schoppen
de europese gemeenschap
voor kruipen en stappen
de europese gemeenschap
voor krampen en steken
de europese gemeenschap
voor klierkoorts en syfillis

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Quintidi 5 Prairial CCXXV

Quintidi 5 Prairial CCXXV

Mocht u nog wel eens in een platenzaak passeren dan weet u misschien dat Nick Cave & the Bad Seeds een nieuwe verzamelaar uit hebben: Lovely creatures. Naargelang de versie twee of drie blinkende schijfjes tjokvol de zoetste kersen van de boomgaard. Omdat het fruit dat in de schaduw groeit – zoals het zaad dat op de rotsen viel – ook een kans verdient, selecteerde ik voor u tien deep cuts. Bij voorkeur te beluisteren in een mijnschacht naar keuze.

De liederen van Nick Cave verhalen zijn eigen indrukken, verbeeldingen en avonturen zo oprecht, eenvoudig en menselijk; zij bieden zulk een verscheidenheid van stemmingen, typen en anekdotes, dat zij de luisteraars bekoren, boeien en beter maken.

I) City of refuge – De mondharmonica laat meteen weten dat we het over de blues hebben. Al de rest nuanceert dat de traditionele blues kinderspel is geworden en nauwelijks nog gevaar uitstraalt. De beste stuurlui staan doorgaans aan wal maar deze incarnatie der Bad Seeds formuleert meteen een alternatief dat stijf staat van de dreiging. Denk vooral niet dat je veilig bent in de stad waar je toevlucht zoekt. (Studio, live.)

II) Wanted man – Toen Bob Dylan de Nobelprijs kreeg, suggereerde Dimitri Verhulst op Canvas dat als het dan echt een singer-songwriter moest zijn, Nick Cave toch een geschiktere kandidaat was. Het moet ongeveer toen geweest zijn dat Dimitri Verhulst zijn laatste beetje krediet bij De Bank Van Geert verloor. Cave beseft zelf maar al te goed dat hij au fond een dwerg is op de schouders van de reus Dylan. Exhibit A: deze cover van Wanted man, een nummer dat Dylan ooit voor Johnny Cash schreef. Cave maakt er een treurmars van. Uiterst geschikt voor een begrafenisstoet wanneer het stortregent. Laat ons hopen dat er op de koffietafel een neut bij mag. Exhibit B kan u desgewenst zelf opzoeken: Murder ballads eindigt met een jolige versie van Dylans Death is not the end, dat u waarschijnlijk beter kent als Leven na de dood van Freek De Jonghe. (Studio)

III) Something’s gotten hold of my heart – Los van moord, doodslag en duivelaanbidding is er in Caves zwarte hart ook plaats voor wat tederheid. Bijvoorbeeld in deze cover vanop Kicking against the pricks. Klinkt soms een tikje te kitschy voor mijn oren maar verder is hier niets mis mee. (Studio)

IV) Do You Love Me (part 2) – Part 1 kent u hopelijk al. Dit is het mensenschuwe broertje. (Studio, live)

V) Get Ready For Love – Meesterlijke opener – stormram – van het dubbelalbum Abattoir Blues / The Lyre of Orpheus. Cave gebiedt ons de Heer te prijzen terwijl een gospelkoor in tongen spreekt. Op de universiteit hing ik een tijdje rond met K., die de titel van dit nummer recycleerde voor zijn masterproef. Ging verder gewoon over Coetzee, die masterproef. Rare jongen, die K. (Studio, live)

VI) The curse of Millhaven – Cave, de raconteur. Evenwel geen onschuldig verhaaltje voor het slapengaan. Of u moet gediend zijn van een stevige nachtmerrie. Millhaven is in elk geval geen plek waar ik graag wil wonen. James, de slaappillen! (Studio, live)

VII) Black hair – Muzikaal verdriet met de klemtoon op kaal: Cave die over een drone heen mijmert. Er is een meisje en ze neemt de trein om nooit meer terug te keren. Tristesse heeft nooit vertraging en verandert nooit van spoor. (Studio, live)

VIII) Where the wild roses grow (Guide vocal) – Op zich een nummer dat natuurlijk wel op die verzamelaar Lovely creatures staat maar deze versie zonder de strijkers en zonder de Kylie moet u toch ook eens horen. Duetpartner van dienst: Blixa Bargeld, voltijds Einstürzende Neubaut en destijds Bad Seed in bijberoep. (Studio, live)

IX) Babe, I’m On Fire – Een klein kwartier waanzin waarin eenieder bloedgeil over de aarde doolt in een polonaise van vleselijke lusten. Achteraan aansluiten alstublieft. (Studio)

X) Distant sky – Van Caves laatste plaat, de superieure meditatie over verlies Skeleton tree, staat niets op Lovely creatures dus dat zet ik graag even voor u recht. Hier bromt hij een eind weg tot de aarde verdwenen is in de mist. De Deense barokzangeres Else Torp laat vervolgens de zon doorbreken. (Studio, live)

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Duodi 2 Prairial CCXXV

Duodi 2 Prairial CCXXV

Foto door San F. Yezerskiy, de duckface was zijn idee.

Net duizend hard op mijn gezicht gegaan in een potje stratego. Nota bene mijn vlag moeten afstaan aan een perfide mineur.

Maar laat ons vooral positief blijven: in de reeks #stuffwhitepeoplelike heb ik een essay over Neil Young geschreven voor een boek met essays over Neil Young: Neil Young en ik.

Qua begeleidend citaat kan u kiezen tussen “Words between the lines of age” en “Sure enough, they’ll be sellin’ stuff when the moon begins to rise”.

Posted in Uncategorized | Leave a comment