Ruimte voor gekerm VI

ruimte voor gekerm zes

“But he had forgotten, and he had done nothing. And then he remembered and he still did nothing.”
A little life (2015) van Hanya Yanagihara,  p. 671

De overburen zijn aan het verbouwen. Er ligt standaard een heuveltje puin in hun voortuin maar elke avond definieert het zichzelf in een andere configuratie. ‘s Nachts kijk ik toe hoe een triumviraat van katten het heuveltje verkent. Ik vraag me dan af of het voor hen telkens een nieuwe ervaring is, terra incognita dat ze koloniseren, dan wel verloren gegaan terrein dat ze heroveren op de bouwvakkers.

De honden van de buurt hebben het moeilijker. Bij de apotheker hangt al drie weken een poster ter opsporing van een vermist exemplaar. Een dringende opsporing dan nog want de hond in kwestie heeft suikerziekte en moet zijn medicijnen krijgen. Sommige dagen mediteer ik over de decadente fase waarin onze samenleving verzand is. Andere dagen heb ik geen tijd om te mediteren omdat ik op bijscholing moet.

Die dag kreeg ik op de bijscholing als relatiegeschenk een totebag met een handvol boeken. Het witte boek met de cartoons uit het weekblad van de krant zat nog in een plastic verpakking. Ik besloot het boek te bewaren om het iemand cadeau te doen en liet de verpakking intact terwijl ik goed genoeg besefte dat die er op een later moment toch af zou moeten.

Na de bijscholing ging ik naar de kapper want mijn coiffure stond wat wild. Ik verdenk mijn kapper ervan een worddocument bij te houden waarin hij per klant in enkele kernwoorden formuleert wat diens bezigheden en/of interesses zijn. Een doorsneebezoek gaat als volgt: ik kom binnen, hij vraagt mijn naam, ik ga zitten in de grote kappersstoel en nog voor de eerste knip maakt hij een opmerking die doet uitschijnen dat wij elkaar al jaren kennen.

Die opmerking is uiteraard slechts de prelude van een royale portie smalltalk. Doorgaans bijt ik op mijn tanden om het allemaal te verdragen, bij dit bezoek echter ging ik proactief te werk. Ik wachtte niet af maar begon de kapper zelf te ondervragen en kwam onder meer te weten waarom de televisie in zijn salon vierenzeventig jaar na de oorlog nog steeds op een Duitse muziekzender staat.

About Geert Simonis

De favoriete dichter van uw moeder.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s