Quintidi 25 Ventôse CCXXV

Quintidi 25 Ventôse CCXXV

“The world is through and through pervaded by total music, Reger said, that is the misfortune, at every street corner you can hear extraordinary and perfect music on such a scale that you have probably blocked your ears long ago to stop yourself going out of your mind.”

Thomas Bernhard – Old masters (1985), p. 222

(Straatmuzikanten en hoe ermee om te gaan.)

I

Een gezwollen decennium geleden was ik de trotse eigenaar van een MIVB-abonnement. Puur een kwestie van gemakzucht. De Vlaamse regering had beslist dat wij – studenten van het Nederlandstalige hoger onderwijs in Brussel – gestimuleerd moesten worden om via het openbaar vervoer de hoofdstad te leren kennen. Zodoende werd het gros van de kost van mijn abonnement door de belastingbetaler gedragen. Ik herinner me het bedrag niet maar ik vermoed dat rond de twintig euro overbleef voor eigen geldbeugel. Dan fluistert de sofist: daar kunt ge niet voor sukkelen.

Het waren vreemde tijden. De Volksunie was net gesplit na een pijnlijke stammentwist, de Vlaamse Beweging doolde in de woestijn. Uiteindelijk heeft het MIVB-abonnement mij nauwelijks verleid tot het verkennen der stad. Ooit is aan de toog het plan geworpen om op een vrije middag de metro te nemen, aan elke halte af te stappen en een blokje om te gaan. Zo zouden wij het ondergrondse onlosmakelijk aan het oppervlakkige linken. Het is bij een plan gebleven. We hadden – op schaarse uitzonderingen na – genoeg aan de anderhalve vierkante kilometer tussen ons kot, de universiteit en het café.

Het zijn vreemde tijden. Sinds vorige week heb ik opnieuw een abonnement voor de MIVB. Deze keer zal de kost daarvan volledig worden terugbetaald door de belastingbetaler. Een bizarre manier om vast te stellen dat ik toch enige vooruitgang geboekt heb in dit leven.

II

Op weg naar het MIVB-verkooppunt spotte ik Kolonel Kadhafi in de lange gang tussen Centraal-Het-Treinstation en Centraal-Het-Metrostation. De voormalige despoot van het pittoreske stukje woestijn genaamd Libië. Contrary to popular belief is de man niet overleden op twintig oktober 2011. Het lijk op de foto’s die de wereld rondgingen, was een dubbelganger, die de permanent paranoïde Kadhafi voor exact dit soort situaties in dienst had. Terwijl de foto’s de aandacht afleidden, ging de Kolonel zelf ondergronds. Na heel wat hachelijke avonturen – ik zal u niet vervelen met details – slaagde hij erin Europa te bereiken.

Sinds een jaar of vier verblijft hij in België. Met hulp en bijstand van een kramakkele contrabas komt Kadhafi aan de bak als straatmuzikant. Samen met een handvol oud-ministers speelt hij deuntjes voor toeristen. Als u op een terrasje Aquarela do Brasil hoort of When the saints go marching in dan is het negen kansen van de tien de Kolonel met zijn handlangers. Vorige week in de gang had hij maar één minister bij zich. Ze zaten aan de kant op de grond, staarden met dode ogen voor zich uit. Ze speelden geeneens muziek, hadden wellicht net ruzie gehad. Een parfum de crise walmde om hen heen.

III

Gelukkig had ik die dag weinig nood aan muziek, ik had net een portie ontvangen. Op de metro was een man verschenen met een melodica. Eerst speelde hij Heal the world van Michael Jackson, vervolgens ging hij naadloos over in een aanstekelijke scheut swing manouche. Ik gaf hem achteraf een euro. Daar kunt ge niet voor sukkelen.

Het zijn vreemde tijden. Er zijn geen seizoenen meer. De lente is een état d’esprit. Heel de krokusvakantie heb ik in korte broek rondgebanjerd. Als het ergste dat mij kan overkomen koude knieën is, heb ik verder toch een beestige dag?

De donderdag van de vakantie zong in het verkeerde stuk van de Diestsestraat – niet ver van café de Jeeskesboom – een jongedame op indrukwekkende wijze enige passiefragmenten van Johann Sebastian Bach. Een enorm verfrissend alternatief voor de standaard jongen met dreadlocks en akoestische gitaar, die je wel eens treft in het betere stuk van de Diestsestraat. Ik heb vijf minuten naar de juffrouw geluisterd en had nadien spijt dat ik verder moest. Ik gaf haar twee euro. Tijdens enige ongemakkelijke smalltalk vertelde ze dat ze eigenlijk hoboïst is. Hopelijk bemant ze in de paasvakantie opnieuw haar post.

Nog zeventien keer slapen en het is paasvakantie. Ik spaar alvast mijn stukken van twee euro op in mijn AC/DC-mok met het gebroken oor.

Advertisements

About Geert Simonis

De favoriete dichter van uw moeder.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s