Sextidi 26 Vendémiaire CCXXV

sextidi-26-vendemiaire-ccxxv

Deze vertrekken zijn nog nooit zo leeg geweest. ‘s Avonds ga ik slapen in het donker, ‘s ochtends ontwaak ik in diezelfde staat. Mijn laatste en eerste wakkere momenten vul ik elke dag met de nieuwe Nick Cave. Langzaam probeer ik te leren dat mijn pijn en tristesse niet pijnlijker en triestiger zijn dan die van een ander. De rest van de dag houd ik mij overeind met de Moordballades en boetseer hoekige structuren uit betraande proppen keukenrol. Ik doop ze Deernis alvorens ze achter te laten bij het oud papier.

Deze vertrekken zijn nog nooit zo leeg geweest. Ze heeft enkel haar sleutel nog terug te bezorgen. De prullaria die ze heeft achtergelaten zijn opgegeven kliekjes. Bittere afscheidsgeschenken, misschien zelfs verborgen boodschappen. Een postvakje om mij aan te moedigen verder te gaan met papieren briefwisseling? Een potje rosse munten om te onderstrepen dat ik nu iemand ben die je – zoals de uitdrukking het wilt – vijf frank zou geven.

Deze vertrekken zijn nog nooit zo leeg geweest. Geen gebalde verhuis van één dag maar een gespreid proces. Alsof het huis van zijn inhoud beroofd is door een inbreker met geduld. De metafoor van de boom die zijn loof verliest onder het beuken van de wind, de regen en de tijd dringt zich op maar ze klopt niet. Een beetje deftige boom verliest in het scharnierpunt tussen herfst en winter al zijn bladeren terwijl de helft van de inboedel gewoon blijft staan. Mijn helft. De fundamenten waarop ik mijn bestaan terug zal rechtzetten. Eerst maar eens een tapijtje kopen om de kamer samen te knopen.

Deze vertrekken zijn nog nooit zo leeg geweest maar eigenlijk valt de leegte niet eens zo hard op. Het zijn niet de lacunes die beklemtoond worden maar de onderliggende structuren. Zoals een taalkundige met hulp en bijstand van krijt en bord een zin fileert en ontdoet van overbodige woorden: de betekenis verdwijnt maar het grondplan komt bloot te liggen. Wat hier in de lucht hangt is mijn grammatica, mijn dna. De basispremisse dat ik een man ben die genoeg heeft aan een goed boek over de Verlichting, een schone plaat van Chet Baker en een trage film van Jim Jarmusch om met een gelukzalige glimlach in de afgrond te staren.

Zou jij met die basispremisse kunnen leven, geef dan gerust een seintje. Het vraagt slechts vijf minuten amoureuze moed. Bij wijze van eerste afspraakje opteer ik voor een filmvoorstelling. Jij mag kiezen tussen Novecento van Bernardo Bertolucci en Lost Highway van David Lynch. Met de eerste test ik jouw geduld, met de tweede jouw weerbaarheid. Indien Guy Verhofstadt, gelieve zich te onthouden.

Deze vertrekken zijn nog nooit zo leeg geweest. Et alors?


Advertisements

About Geert Simonis

De favoriete dichter van uw moeder.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to Sextidi 26 Vendémiaire CCXXV

  1. lucerutten says:

    Pijnlijk mooi.

  2. Pingback: Quintidi 5 Prairial CCXXV | Ik Geert Simonis

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s