Tridi 13 Pluviôse CCXXIV

Tridi 13 Pluviôse CCXXIV

Toen ik mijn zuster zaterdagmiddag vertelde dat ik die avond met onze broer op café zou gaan, vroeg ze me of ik vaak op café ging. Het trieste antwoord: minder dan ooit, bijna nooit meer. An sich geen probleem en uiteraard gezond voor lijf, leden en geldbeugel maar mijn toogpraat lijdt er wel onder.

“Mijn schoonouders wilden hun huis destijds laten ontwerpen door Zjef Vanuytsel maar dat is toen niet doorgegaan,” bijvoorbeeld schiet zowel vormelijk als inhoudelijk te kort. Geen erg: in het land der kleinkunst bewoon ik eerder de provincie Jan De Wilde. Laat diezelfde Jan De Wilde vorige maand in Leuven gepasseerd zijn. En avant la musique!

(De eerste flashback: schokkerige zwartwitbeelden, veel ruis en het geluid loopt anderhalve tel achter.) Late jaren negentig, vader is bij bompa een of ander rommelhok gaan opruimen en heeft daar een lp buitgemaakt. Het debuut, Zzrrrrôôô, wat uiteraard een onomatopee voor snurken is. Logischerwijs wordt meneer De Wilde in een diepe, gelukzalige rust geportretteerd op de hoes. Al snel verloor ik mijn hart aan het nummer Loebeke. Een sober portet van een dakloze man en zijn hond, die zich samen door het leven slaan en samen in de dood gaan hangen. “Ze stierven arm in arm, of liever poot in poot.” Tegen mijn broer heb ik nog lang volgehouden dat het mits gezongen in het Engels perfect op Nirvana’s MTV Unplugged in New York had kunnen staan.

(De tweede flashback: een korte, snelle montage met opvallend veel afgebleekte kleuren.) Die kerst lagen er wat cd’s onder de boom, de jaren nadien heb ik hem een paar keer live gezien. Met kleine band in Overpelt, met band én blazers in Peer, met strijkers in Gent. Het voelde telkens aan als een bijzondere gebeurtenis. Alsof hij slechts bij hoge uitzondering vanonder de spinnenwebben was gehaald. De laatste plaat Oude maan stelde vooral teleur, er volgde geen nieuw werk meer, de tijdsgeest warmde zich waarschijnlijk aan Yevgueni.

(De derde flashback opent met een paddenstoelwolk en wordt gedragen door een triest pianomelodietje.) Tweeëntwintig maart 2013, het (S)TAALKAARTfestival in de Ancienne Belgique. Een driedubbele sof: het publiek liet het afweten, het programma werd geknipt, Jan strompelde over het podium als een slachtoffer van shellshock. Hij had een set gekregen van drie kwartier maar moest die wel delen met de ideale schoonzoon Arne Vanhaecke. Hij verloor zich in palavers en kweelde een verschrikkelijke cover van Tom Traubert’s Blues.

(Geen flashbacks meer, we zijn nu ongeveer in het heden beland.) En kijk, na een winterslaap kwam Jan er toch weer bovenop. Hè Hè werd gerehabiliteerd met een REWIND-concert in de AB en Classic Album-status bij Radio 1. Van zo’n vitaminekuur moest – naast een nieuwe compilatie – een theatertour komen. Wel aan dan: Dag meneer De Wilde, niet officieel aangekondigd als afscheidstournee maar de facto komt het daarop neer. Ik ben wezen kijken in de Schouwburg in Leuven maar het verhaal daarover vertel ik binnenkort wel eens aan de toog.

Advertisements

About Geert Simonis

De favoriete dichter van uw moeder.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to Tridi 13 Pluviôse CCXXIV

  1. Pingback: Décadi 30 Brumaire CCXXV | Ik Geert Simonis

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s