Tridi, 13 Pluviôse CCXX

Gin fizz

In de vroege uurtjes van de nieuwe dag, voor de ochtendstond de hemel in het oosten kleurde, kringelde er een dikke, laaghangende nevel over de weg. Wolken vogels vlogen op, herten sloegen op de vlucht en verdrongen elkaar, apen schreeuwden in paniek en woede en de kleinere dieren zochten een goed heenkomen. De taxi stopte voor de sportclub en Harry stapte uit, betaalde de chauffeur en reikte naar de achterbank om zijn tas en tennisraket te pakken. Hij lachte al zijn gouden tanden bloot.

Melissa zuchtte diep. Hij zou weleens jaloers kunnen worden.

Harry werd uit een droomloos tukje gewekt door het geluid van een auto die vlak voor zijn tuinhek tot stilstand kwam. De wereld om hem heen kwam tot leven toen hij zijn grote, gele ogen opende. Een onverwachte pijnscheut vlamde door zijn borst. De namiddagzon was nog behoorlijk fel. Harry stond roerloos, zijn hoofd gebogen. Hij dacht dat de ander een spelletje met hem wilde spelen en onverwacht tevoorschijn zou springen om hem te laten schrikken.

Melissa voelde een diepe moedeloosheid opkomen. Het diepe sonore geluid was mijlen in de omtrek hoorbaar.

’s Woensdags troffen Harry en Bob elkaar in de mess, om samen iets te drinken. De tijgerkop boven de ingang van de mess scheen een grijns op zijn snuit te hebben. Bob liet Harry voorop lopen. Hij leegde zijn eerste glas bijna in één teug en meteen bestelde hij een tweede. Zijn handen verrichten hun eenvoudige taak snel en accuraat, bijna automatisch. Hij had niet zo’n verschrikkelijke honger, want hij had de avond ervoor uitgebreid gedineerd.

Melissa verloor haar geduld. Ze was uit haar cocon gekropen en haar vleugels waren nu droog, ze was gereed om uit te vliegen.

Het was iets na achten en Harry was al meer dan drie uur op. Bob probeerde een gesprek gaande te houden. Harry knikte. Zijn gezicht was smal en uitdrukkingsloos en zijn huid zo bleek als ivoor. Overal om hem heen zag hij mannen met verlamde ledematen, mensen die een arm of een been misten, vrouwen met zielig huilende baby’s op hun arm. Natuurlijk was het tegen de regels, maar Harry kon het hen niet kwalijk nemen dat ze wat leven in de brouwerij wilden brengen.

Melissa kneep in zijn hand. Het waren geen loze woorden geweest toen ze had gezegd dat ze hem zou missen.

De mensen bleven naar Harry toekomen, sloegen hem op zijn schouder en vertelden hem hoe ze hem bewonderden. Bobs gezicht werd zo wit als een doek. Hij wist op dat moment zeker dat hij nooit meer de moed zou kunnen opbrengen nog één voet op deze tennisbaan te zetten. Harry onderdrukte een glimlach. Een kreun van ontzetting ging door het publiek.

Het was net of iemand de zin had uitgedraaid. Het had niet mogen zijn.

Harry maakte zich klaar om naar bed te gaan. Op een goed moment kwam hij tot vlak bij het rottende vlees. Hij probeerde roerloos te zitten, haalde de trekker over en voelde de terugslag van het oude geweer tegen zijn schouder. ‘Als juffrouw Tremayne wil leren schieten, denk ik dat ze heel goed weet dat ze bij mij terecht kan,’ zei Harry koeltjes.

(Deze homp proza bestaat volledig uit samples van Een tijger jaagt alleen van Philip Caveney, vertaald door Janny Rosenau-Hes, uitgegeven bij Kadmos in Houten, sine anno.)

About Geert Simonis

De favoriete dichter van uw moeder.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s