Quartidi, 24 Frimaire CCXX

Telkens ik naar het Koninkrijk der Nederlanden trek, post ik een fragment uit Girl from the north country van Bob Dylan op de sociaalnetwerksite Facebook en/of de microblogsite Twitter. “Geert is travelling in the north country fair where the winds hit heavy on the borderline.” Soms vind ik mezelf erg clever.

Vrijdag werd het tweede nummer van Strak, het tijdschrift van de Nieuwe Nieuwe Zakelijkheid, gepresenteerd in De Dépendance in Rotterdam. Er stonden drie gedichten van mij in dus mocht ik voorlezen. Uit pure nalatigheid vergat ik voor mijn vertrek mijn rituele citaat het web op te schoppen. Op enig dolen door de hagel na heeft het mijn uitstapje geen narigheid bezorgd. Ik weet niet wat ik het ergste vind: dat ik mijn zelfopgelegde dwangneurose heb verraden of dat ik er ongestraft mee wegkom.

Met natte haren en koude handen waaide ik rond kwart voor negen De Dépendance binnen. Dankzij warme gastvrijheid en koud bier uit malle blauwe flesjes was ik snel terug de oude. Een stukje dans waarin twee boksers om ter hardst touwtje sprongen op een snede James Brown knalde de avond open. Er waren voordrachten van een stokoude heer, een Barbieroze mevrouw, een slam poet met een akelig goede Tom Waits-imitatie, een blonde juffrouw en mezelf. Er was Dwarvesachtige punk van De Dood. Er waren dj’s die weten wat ik graag hoor en dus startten met You keep me hangin’ on.

Op het podium had ik de zielenpoot uitgehangen en de mensen gevraagd met mij te komen praten. Met succes: ik heb nauwelijks een minuut in mijn eentje staan schilderen. De moeder van de organisatrice bombardeerde mij tot haar op één na favoriete Belg. Enkel Herman Brusselmans was haar dierbaarder. Ik heb loze doch cultureel verantwoorde gesprekken gevoerd en anders gewoon geluisterd naar andermans loze doch cultureel verantwoorde gesprekken. Ondertussen bleef het bier vloeien uit malle blauwe flesjes.

Na de opruim mocht ik mee met Jerry Hormone (literaire punk) en Elfie Tromp (punky literatuur). Terwijl ik cognac dronk gelijk een grote meneer, luisterden we nog eenmaal naar You keep me hangin’ on. Het eerste dat ik zaterdagochtend zag waren de slaapkamerogen van Kim Wilde. Een knagend hoofdpijntje liet zich verassend snel blussen met enkele slokken water. Er is een tijd van komen en een tijd van gaan en na spek met eieren was de tijd om te gaan gekomen.

Op de trein zat ik naast een meisje met een tennisraket. Anderhalf uur lang ben ik doodsbang geweest dat ik een mep ging krijgen van dat tennisraket. Zonder noemenswaardige hersenschade bereikte ik het thuisfront waar ik de was deed en wortelstomp met spek maakte voor twee vegetariërs. Ondertussen was de regering nog steeds niet gevallen.

About Geert Simonis

De favoriete dichter van uw moeder.
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s